راه نو

دغدغه های هفتگی من

دغدغه مولد بودن

يه چيزی هست که هميشه جزو دغدغه های من بوده، شايد يک دليل حضورم هم در اينجا اين باشه، دغدغه مولد بودن. منظورم رو اينطور بيان کنم که ما 60الی 120 سال! بسته به عمری که خداوند در لوح محفوظش به ما فرصت داده در اين دنيا زندگی می کنيم و عاقبت هر کدام کوله بار خود را به دوش می کشيم و به سرای باقی می رويم اما می شود بعد از آن هم زنده بود و در اين دنيا زندگی کرد، چطور؟ با اثراتی که از خود باقی می گذاريم. ببينيد آثار هنری را مثل کتاب، ترانه يا حتی يک جمله ماندگار و تا...  پل، مدرسه، بيمارستان و ... من هميشه به اين فکر می کنم که آيا تو زنده ای برای اينکه زنده باشی؟ مصرف کنی و در نهايت بميری و ازت يک سنگ قبر بجا بماند که اگر خيلی زن و بچه و دوستان با معرفتی داشته باشی گاهی بيايند و به تو سر بزنند آنهم نهايتا تا يک نسل! اين نمی تواند من رو ارضا کنه، ما بندگان خالقی هستيم که خلق می کند و او هست و مخلوقاتش می روند و فانيد و اگر ما در اين دنيای خاکی جانشين باری تعالی هستيم می توانيم خلق کنيم و اما اين مخلوقات ما هستند که می توانند باقی باشند و به واسطه آنها نام ما را جاودان کنند. من فکر می کنم روح شادی باشم و در ميان ارواح سرم رو بالا بگيرم اگر قطعه ای ادبی بنويسم و کسی آن را بخواند و لذت ببرد، يا چيزی بسازم و ... بايد به آن فکر کنم! دغدغه است ديگر

   + ابوذر ; ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٥ آذر ۱۳۸٤
comment نظرات ()