راه نو

دغدغه های هفتگی من

کوهنوردی

جمعه می خواهم با گروه کوهنوردی بروم "خلنو". اما چون بدنم اصلا آماده نيست، ديشب رفتم و امشب و شايد هم فردا جنگی می روم تا ايستگاه دوم توچال. ديشب ساعت 7 از پارکينگ شروع کردم و 45 دقيقه ای رسيدم به دوم. فکر می کردم زياد شلوغ نباشد اما تا پای تله کابين مردم زيادی در رفت و آمد بودند. موقع برگشتن که خيلی شلوغ تر شده بود. از دوم تا پارکينگ رو 30 دقيقه ای برگشتم. امشب هم بعد از فوتبال آنگولا-گاگولا! دوباره می روم. اگر آسيب ديدگی های کوهنوردی نبود چه بسا محبوب ترين ورزش من می شد اما ترس از آسيب ديدگی ها، نه فقط آسيبهايي که ناگهان اتفاق می افتد بلکه دردهای مزمنی که بعدها در زانوها و کمر پيش می آيد، باعث می شود من که جون دوست هستم! شنا رو به کوهنوردی ترجيح بدهم. آسايش فکری که به آدم دست میدهد، موقعيکه بايد روی هر گامت تمرکز کنی اونهم در فضاي پاک طبيعت، هدف داری که برسی به قله، اينکه برای ديدن نوک قله تمرين می کنی سرت رو بالا بگيری اينها لذت هايي هستند که از کوهنوردی می برم. و باعث می شود که هر چند وقتی به اش بپردازم.

   + ابوذر ; ٦:۱٢ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۸٥
comment نظرات ()